Witaj na stronie Jinja-Temple.pl!
Zaloguj się, bądź zarejestruj, by w pełni korzystać z zasobów naszego portalu!





Rejestracja
Zgubione hasło
Strona Główna · Forum · Ekipa · Kanał IRC Dzisiaj jest: Poniedziałek, Wrzesień 22, 2014
Zobacz Temat
Jinja Temple | ARTYKUŁY | Przydatne Artykuły
Autor MIecz Samurajski Historia i Wytwarzanie
killua
Użytkownik

Dodane dnia 22-03-2009 10:34
MIECZ JAPO?SKI

Krótka historia

Miecz w tradycji narodu japo?skiego zajmuje miejsce wa?ne i szczególne. Jego dzieje si?gaj? mitologicznego czasu bogów shinto. Z mitu-legendy o powstaniu Japonii dowiadujemy si?, ?e bogini S?o?ca Amaterasu wys?a?a swojego wnuka Ninigi, aby ten uporz?dkowa? sprawy ziemskie. Na drog? wr?czy?a mu mi?dzy innymi wielki miecz, który pó?niej odziedziczy? Jimmu - pierwszy z bosko-ziemskich w?adców Japonii. Pewnego razu Jimmu uratowa? si? z p?on?cego stepu, wycinaj?c swym mieczem traw? wokó? siebie. Na pami?tk? tego wydarzenia miecz otrzyma? nazw? "trawosiecz". Z up?ywem czasu awansowa? do rangi ?wi?to?ci i sta? si? jednym z trzech insygniów w?adzy cesarskiej.
Najstarsze, odlane z br?zu miecze znajdowane w grobach mia?y proste, dwusieczne i t?pe g?ownie. Zdaniem naukowców mia?y one znaczenie rytualne. Umiej?tno?ci wytwarzania mieczy ?elaznych zawdzi?czaj? Japo?czycy kolejnej fali imigracji ludno?ci z kontynentu. Powstanie pierwszych zak?adów kowalskich datuje si? na II-III w. Najstarsze ze znalezionych mieczy mia?y drewniane pochwy i niewielkie, najcz??ciej miedziane, jelce tarczowe. Do tej formy miecza powróc? miecznicy w IX i X wieku. Sztuka kucia ?elaznych g?owni do?? szybko zadomowi?a si? i rozpowszechni?a w ca?ej Japonii. Jednak przez kilka nast?pnych stuleci nie zaowocowa?a post?pem ani w konstrukcji, ani w technologii. Miecznicy wci?? si?gaj? po wzory mieczy chi?skich i korea?skich. Szczególnie rozpowszechnione by?y dwie odmiany prostego miecza - dwusieczny tsurugi, lub ken, oraz jednosieczny cho-kuto - prosty nó?. Ten ostatni uwa?any jest za protoplast? s?awnych mieczy samurajskich. Epoka Nara (650-793) charakteryzuje si? pewnym o?ywieniem w rozwoju miecznictwa. Powodem jest du?e zapotrzebowanie na miecze dla wojska. U schy?ku tej epoki dzia?a? pierwszy ze znanych z nazwiska, uwa?any za ojca mieczy japo?skich, miecznik imieniem Amokumi. G?ownie przez niego wykute sta?y si? prototypem mieczy japo?skich. Prace jego kontynuowa? w nast?pnym stuleciu miecznik Jasutsuno. Nast?pna epoka Heian (794-1191) by?a dla produkcji mieczy w Japonii prze?omowa. Rosn?ce zapotrzebowanie na miecze stworzy?o silny element konkurencyjno?ci dla warsztatów kowalskich, oraz dla jako?ci ich wyrobów. Miecznicy korzystaj? wi?c z osi?gni?? Amakuniego i Jasutsuny w zakresie technologii wytwarzania g?owni, si?gaj? te? do starych form miecza i rozwijaj? je. W wieku IX pojawiaj? si? lekko wygi?te jednosieczne miecze (tachi) o tarczowych jelcach (tsubach), aby w wieku X zdecydowanie ugruntowa? swoj? dominuj?c? pozycj?. Staj? si? one ulubion? broni? kszta?tuj?cej si? warstwy rycerskiej - samurajów. Jak wielkie znaczenie przypisywano jako?ci miecza, niech ?wiadczy fakt, ?e sami cesarze, np. Ichijo (987-1012), osobi?cie czuwali nad prac? dworskich mieczników. Ten gwa?towny rozwój miecznictwa spowodowa?, ?e w wieku X ostatecznie ugruntowa?a si? technologia wytwarzania g?owni (??czenie ró?nych gatunków stali) oraz ich forma, która przetrwa?a do naszych czasów. Tu dygresja: Wszystkie miecze powsta?e od czasów najdawniejszych do wieku X nazywane s? koto - mieczami starymi. U schy?ku epoki Heian powstaj? zal??ki s?awnych pó?niej "pi?ciu szkó?" w prowincjach Bizen, Yamashiro, Yamato, Sagami i Mion. Najs?awniejszymi miecznikami tej epoki s? Munechika z Kyoto, Tomonari z Bizen i Masakuni z Satsumo. Kolejna epoka, Kamakura (1192-1336), to szczytowy okres rozwoju rzemios?a mieczniczego. Wspó?zawodnictwo "pi?ciu szkó?" o prymat doprowadza technik? wytwarzania g?owni do szczytu doskona?o?ci. Nast?pcom takich mistrzów jak np. Masamune (szko?a Sagami) pozostawa?o jedynie dorówna? poprzednikom. Tak jest przez nast?pne wieki a? po dzie? dzisiejszy. Mistrzowie tej sztuki cieszyli si? wielkim powa?aniem. Cesarz Go-Tobo zafascynowany mieczami sam para? si? ich wytwarzaniem. Twierdzi?, ?e "jest to zaj?cie godne ksi???t i cesarzy". Ci?gn?ce si? w niesko?czono?? wojny domowe, tak jak poprzednio przyczyni?y si? do rozkwitu mieczy i ich jako?ci, tak w nast?pnych stuleciach wp?yn??y na wyra?ne ich pogorszenie. Wysoka ranga tego rzemios?a przyci?ga?a rzesze ludzi licz?cych na ?atwy zarobek. Japonia sta?a si? równie? eksporterem g?owni na kontynent. Wyczerpywa?y si? te? rodzime pok?ady rudy darniowej (daj?cej niezwyk?ej jako?ci stal - watetsu), co zmusi?o Japo?czyków do importowania stali czy rudy ?elaza o znacznie gorszej jako?ci. Regres ten przypada na epok? Muroma-chi (1337-1573). Obni?enie jako?ci mieczy spowodowa?o, ?e miecze wyprodukowane mi?dzy drug? po?ow? XVI w. a rokiem 1868 nosz? miano mieczy shinto - mieczy nowych. S? one oczywi?cie mniej cenione ni? miecze koto. W 1600 r. rozpoczyna si? era Edo (1600-1868). Okres pokoju, izolacji od ?wiata i szczytowego rozwoju feudalizmu japo?skiego. Czas panowania shogunów z rodu Tokugawa to równie? czas rozkwitu kultury i sztuki.
D?ugotrwa?y pokój nie sprzyja rozwojowi broni. Nie nale?y si? wiec dziwi?, ze miecze z okresu Edo nie dorównywa?y broni z minionych epok . Wytwórcy ich d??? wyra?nie do uczynienia z nich przedmiotu luksusowego. St?d coraz wi?kszy nacisk k?ad? na dekoracj? opraw mieczy oraz g?owni. Coraz cz??ciej pojawiaj? si? ryte na ich powierzchni smoki, kwiaty czy motywy mitologiczne. Czy jednak by? to okres do ko?ca z?y i niekorzystny dla mieczy samurajskich? Chyba jednak nie. Przecie? pierwszy shogun Tokugawa leyasu napisa? w swym testamencie s?owa: "Miecz jest dusz? samuraja. Je?eli kto o nim zapomni lub utraci go, nie b?dzie mu to odpuszczone". Czy? nie jest to nobilitacja dla miecza? To, co kiedy? by?o zwyczajem, sta?o si? obowi?zuj?cym prawem. Ten czas wolny od wojen jest jednocze?nie okresem rozkwitu sztuki w?adania mieczem. To w okresie Edo powsta?y s?ynne szko?y szermierki zak?adane przez wielkich mieczników jak Miyamoto Musashi. To wreszcie w tym w?a?nie okresie rozpowszechni? si? najlepszy z mieczy samurajskich - miecz katana A miecz ten uwa?any jest za najdoskonalsz? bro? bia?? na ?wiecie. I jeszcze jedna uwaga. Cho? kryzys w jako?ci g?owni jest oczywisty i bezsporny, to jednak nie oznacza, ?e nie wytwarzano nadal mieczy znakomitych. Dzia?ali przecie? miecznicy, którzy - b?d?c potomkami i spadkobiercami swych wielkich przodków - wytwarzali miecze równie doskona?ej jako?ci jak oni. Wymieni? tu mo?na Umatade Myoju (1558-1632), Munechiki z Uyoto, To-dayoschi z Bizen (1572-1632), Manekei z Jedo (zm. 1646) czy Kotetsu Okisato z Yedo. Mo?na by te nazwiska mno?y?. Tak wi?c cz?sto opinie uogólniaj?ce zagadnienie bywaj? krzywdz?ce dla wielu wspania?ych mistrzów. Rok 1868 to pocz?tek nowej, lecz nie ostatniej karty w dziejach mieczy samurajskich. Rok ten rozpoczyna er? Meiji, oznacza koniec szogunatu i odrodzenie w?adzy cesarskiej, i wreszcie koniec izolacji Japonii. M?ody cesarz Mutsuhito organizuje armi? na mod?? europejsk?. Oficerowie przerabiaj? swe miecze samurajskie na szable w stylu europejskim. W 1877 roku edykt cesarski zakazuje noszenia mieczy i znosi stan samurajski. Jednak wielowiekowa tradycja i przywi?zanie zwyci??aj?. Prawie wszystkie warsztaty uleg?y likwidacji b?d? przestawi?y si? na inn? produkcj?. Jednak niewielka ilo?? mistrzów kontynuuje sw? prac? wytwarzaj?c miecze, oficjalnie dla potrzeb ?wi?ty? religii Shinto i nieoficjalnie dla ludzi kultywuj?cych samurajskie tradycje. Wraz z rodz?c? si? militarn? i ekspansjonistyczn? polityk? Japonii na progu naszego stulecia odradzaj? si? tradycje samurajskie. Miecz katana pojawi? si? znów przy boku oficerów jako bro? oficjalna. W czasie II wojny ?wiatowej pojawi? si? w r?kach oficerów i ?o?nierzy japo?skich na wielu polach bitewnych. O przywi?zaniu Japo?czyków do tradycji miecza mo?e ?wiadczy? fakt, ?e do noty japo?skiej o przyj?ciu kapitulacji po II wojnie ?wiatowej za??czone by?o memorandum zawieraj?ce pro?b? o pozostawieniu oficerom prawa noszenia mieczy. Dzi? miecz straci? sw? funkcj? u?ytkow?, jednak nadal pozosta? broni?. W Japonii trzeba mie? zezwolenie na zakup i posiadanie ostrego ostrza. Obecnie kilkunastu mieczników kontynuuje dawne tradycje. Cz?sto s? to bezpo?redni potomkowie dawnych mistrzów. Bro? wytworzona przez najlepszych osi?ga wr?cz zawrotne ceny. Miecze powsta?e po 1868 roku nosz? nazw? shin-shinto - bardzo nowe.

Katana

Zapewne ka?dy, z czytaj?cych ten tekst, mia? w r?kach, widzia? lub przynajmniej s?ysza?, czym jest katana. Jest to miecz japo?skiego wojownika, samuraja. To jego honor i duma. Niektórzy mówi? nawet, ?e miecz reprezentuje dusz? wojownika.
"Miecz jest dusz? samuraja. Je?eli kto o nim zapomni lub utraci go, nie b?dzie mu odpuszczone". Z testamentu shoguna Tokugawa-Ieyasu
Wszystko to oczywi?cie jest prawd?. Jednak nie ka?dy zdaje sobie spraw?, ?e katana jest tylko ewolucj? miecza zwanego tachi. Zacznijmy mo?e od wyja?nienia podstawowych ró?nic pomi?dzy tachi i katan?. Otó? ten pierwszy wisia? przy pasie, wi?zany za pomoc? sznurów, które przechodzi?y przez ryfki przy pochwie miecza. Ryfki, to nic innego jak po prostu ma?e, metalowe kó?eczka. Wszystko to sprawia?o, ?e tachi noszony by? ostrzem w dó?. Katana natomiast, zatkni?ta by?a za pas yakib? (ostrzem) do góry. Jak ?atwo si? domy?li? jej pochwa by?a g?adka. Czy to jedyne ró?nice? Nie. To w?a?nie tachi by? pierwotnie narz?dziem walki, st?d w?a?nie wzi??a si? nazwa technik tachi dori (obrona przeciw atakiem za pomoc? miecza). Co dos?ownie mo?na przet?umaczy? jako uchwycenie miecza. Katana natomiast, traktowana by?a jako przedmiot rytualny i u?ywana by?a jedynie do ró?nego rodzaju ceremonia?ów. Z czasem, jednak tak si? "upowszechni?a", ?e zacz?to ni? tak?e walczy?. Oczywi?cie zarówno tachi jak i katana nie mog?y si? "obej??" bez wakizashi. Wspólnie (katana i wakizashi) tworzy?y daisho. Chyba nikt nie wyobra?a sobie prawdziwego samuraja bez daisho.
Zastanówmy si? chwil? czym by? wakizashi. Czy to tylko krótki (od 40 do 50 cm d?ugo?ci) bezu?yteczny w walce miecz ? Na pewno nie! Kto wie, czy nie pe?ni? on wa?niejszej funkcji ni? tachi albo katana. Przecie? nie bez powodu nazywa si? go stra?nikiem honoru. Do czego wi?c s?u?y?? Kiedy samuraj szed? do kogo? w go?cin?, przy wej?ciu do domu zostawia? katan?. Jednak nie by? bezbronny. Po lewej stronie, za pasem, spokojnie spoczywa? sobie zabójczy wakizashi. Oczywi?cie nie by?a to jedyna funkcja, jak? pe?ni?. To w?a?nie za jego pomoc? samuraj móg? dokona? rytualnego samobójstwa, seppuku (potocznie zwanego hara-kiri). Nale?y pami?ta?, ?e tylko szlachetnie urodzeni mieli w Japonii prawo do seppuku. Jako ciekawostk? podam, ?e jest ponad dziesi?? rodzajów ci?? w czasie hara-kiri. Wakizashi s?u?y? tak?e do dekapitacji (odci?cia g?owy) pokonanego wroga. G?owy wielkich wojowników poleg?ych w walce traktowano jako trofea wojenne. Warto teraz wspomnie? o nodachi (czasem nazywany dai-katana). By?y to najd?u?sze miecze u?ywane przez pieszych wojowników. Ich ostrze mia?o d?ugo?? dochodz?c? do 180 cm. Noszone by?y przewieszone przez ramie i przymocowane do prawego boku, tak aby r?koje?? wystawa?a ponad rami?. Ostrze skierowane w lew? stron?. Powró?my jednak do g?ównego w?tku, czyli katany. Co sprawia, ?e na widok jej l?ni?cego ostrza (d?ugo?? oko?o 60 cm) wi?kszo?ci ludzi ciarki przechodz? po plecach? Wszystko to jest oczywi?ci zas?ug? p?atnerzy, którzy je wytwarzali. Trafniej chyba by?oby powiedzie? mistrzów kowalskich. Wiadomo bowiem, ?e miecze kute by?y z dwóch rodzajów metalu, mi?kkiego i twardego (niektórzy twierdz? nawet, ?e wykonywano je z stali pochodz?cej z meteorytów). Oba by?y tak d?ugo kute na kowadle, a? po??czy?y si? w jedno??. Najlepsze miecze sk?ada?y si? z oko?o 2 milionów warstw. W trakcie prac nad mieczem przestrzegano odpowiedniego rytua?u. Kowal przywdziewa? specjalne szaty i wykonywa? obrz?dy maj?ce na celu odegnanie z?ych duchów. W ?redniowiecznej Japonii rzemie?lnicy wykonuj?cy miecze mieli bardzo wysok? pozycj? spo?eczn?. Ka?dy z mistrzów kowalskich wytwarza? miecz wed?ug w?asnej koncepcji i sposobu. Wyró?nia si? oko?o dziewi?ciu podstawowych typów g?owni. Warto wspomnie?, ?e inny rzemie?lnik wykonywa? miecz, a inny go hartowa?. I to w?a?nie od tego drugiego zale?a?o, czy miecz b?dzie dobry. Sposób hartowania g?owni by? pilnie strze?on? tajemnic? i przekazywany by? tylko nast?pcom mistrza. Znana jest legenda o pomocniku Masamune, mistrza kowalskiego, który przez swoja ciekawo?? straci? d?o?. Chcia? on sprawdzi?, jaka jest temperatura wody, w której zanurzana jest rozgrzana g?ownia. Niestety nie zd??y?, bo kowal jednym sprawnym ci?ciem odci?? mu r?k?. Miecz w czasie hartowania na zmian? rozgrzewany by? w piecu i studzony w naczyniu z wod? i oliw?. Proces ten zapewnia? doskona?? jako?? ostrza.
Oczywi?cie nie ca?a g?ownia by?a hartowana. Cz??? jej pokryta by?a mieszank? gliny i ziemi. To w?a?nie w ten sposób powstawa? hamon (jedyne w swoim rodzaju linie hartowania). Wszystko to sprawia?o, ?e miecze by?y bardzo drogie i tylko nielicznych sta? by?o na zakup katany u znanego p?atnerza. Miecze japo?skie dzieli si? te? na koto - czyli stare, oraz shinto nowe, wykonywane od po?owy XVI wieku. W tym w?a?nie okresie do ich wytwarzania zacz?to u?ywa? stali przywo?onej z Europy. Dla Japonii, ?ci?le odizolowanej od reszty ?wiata, by?a to prawdziwa tragedia. Jak wida? katana by?a wszystkim dla samuraja. W czasie d?ugich podró?y, aby nie uleg?a zniszczeniu, przechowywano j? w specjalnym futerale, zwanym katana-zutsu. W domu wojownika znajdowa?a si? na honorowym miejscu obok równie cenionej zbroi. Kiedy samurai go?ci? u siebie jak?? wa?n? osob? pokazywa? swój miecz. Istnia? specjalny rytua? ogl?dania katany. Ostrze ogl?dano pod ró?nymi k?tami, chwal?c i podziwiaj?c jego pi?kno. Dotykano go przez czyst?, jedwabn? chustk?. Nigdy nie obna?ano ostrza do ko?ca, wierzono bowiem, ?e je?li katana ujrzy ?wia?o s?oneczne musi po niej sp?yn?? krew. Czasem samuraj sam zacina? si? w palec, je?li zbyt mocno wysun?? miecz z pochwy. Poniewa? miecze pochodz?ce od najbardziej znanych mistrzów kowalskich by?y bardzo drogie znalaz?o si? wielu "ch?tnych" do ich podrabiania. Aby zapobiec temu procederowi powsta?a klasa ekspertów (zwanych mekiki), którzy zajmowali si? okre?laniem jako?ci, pochodzeniem oraz wycen? broni. Wydawali oni certyfikaty ori kami, które zawiera? informacje o wygl?dzie i cechach charakterystycznych miecza, oraz jego twórcy. Ka?da katana posiada?a ma?e naci?cia w okolicy tsuki (r?koje?ci) zwane cechami, nadawane po przeprowadzeniu testu. Ilo?? cech ?wiadczy?a o jako?ci ostrza. Test polega? na u?o?eniu cia? wi??niów i przeci?ciu ich, w pó?niejszym okresie skaza?ców zast?piono snopkami zwini?tej s?omy (maki wara). Liczba cech okre?la?a ilo?? cia? (snopków) rozp?atanych jednym ci?ciem. Istnieje odr?bna sztuka pos?ugiwania si? katan?. Chodzi tu oczywi?cie o Iaido. Praktykuj?cy Iaido trenuj? umiej?tno?? szybkiego dobywania miecza i zadawania b?yskawicznych ci??. Chyba ka?dy s?ysza? o mistrzu Mushashim Miyamoto. By? on niew?tpliwie jednym z najwi?kszych szermierzy w historii Japonii. Pierwszego przeciwnika pokona? w wieku trzynastu lat. Trzy lata pó?niej wyruszy? na w?drówk? po Japonii, aby doskonali? swe umiej?tno?ci. Przyjmuje si?, ?e stoczy? oko?o 60 zwyci?skich pojedynków. Przez wi?kszo?? swojego doros?ego ?ycia szkoli? umiej?tno?? pos?ugiwania si? dwoma mieczami (niten ichi ryu). Mushashi sko?czy? ?ycie ?mierci? naturaln?, a jego styl nie znalaz? niestety godnych nast?pców. Podsumowuj?c to wszystko, mo?na ?mia?o stwierdzi?, ?e miecz japo?ski nie jest jedynie broni?. Jest to cz??? tego kraju, jego kultury. Bez katany nie by?oby samurajów, dumnych wojowników, którzy byli gotowi po?wi?ci? ?ycie w obronie honoru kraju lub swego pana. Prawd? jest wi?c stwierdzenie, ?e w mieczu zakl?ta jest dusza wojownik.

Wytwarzanie

W Japonii istnia?o i istnieje nadal g??bokie przekonanie, ?e miecz posiada dusz?. Jest ona jakby odzwierciedleniem jego twórcy. Przekonanie to ugruntowa?y znakomicie zarówno religia Shinto. jak i buddyzm Zen, które przypisywa?y mieczowi cechy niezwyk?e, wr?cz nadprzyrodzone. Znakomity miecz móg? wyku? jedynie cz?owiek bez skazy. Za? sam proces kucia miecza mia? charakter niezwykle uroczysty i na wpó? religijny. Ju? na wiele dni przed rozpocz?ciem pracy mistrz oddawa? si? medytacji i ceremonialnym ablucjom, maj?cym oczy?ci? jego dusz? i cia?o. Nast?pnie odziany w od?wi?tne szaty, d?ugo modli? si? do Karni o pomoc. Czyni? to zreszt? przez ca?y czas pracy nad mieczem. Wej?cie do ku?ni oraz jej wn?trze chroni?y sznury Simenawa, maj?ce odstraszy? z?e moce. Teraz mo?na by?o przyst?pi? do pracy. Kilka s?ów warto po?wi?ci? warsztatowi mistrza, w którym powstawa?a tak znakomita bro?. Wyposa?enie ku?ni uderza swoj? prostot?. D?ugie paleniska wype?nione w?glem drzewnym; miech (r?czny): kowad?o metalowe lub kamienne i niezb?dne narz?dzia, jak m?otki, szczypce i przecinaki oraz drewniane koryto z wod?. Trudno wprost uwierzy?, ?e w tak skromnych warunkach i za pomoc? tak prostych narz?dzi potrafiono wytwarza? bro? nie maj?c? sobie równej na ca?ym ?wiecie. Sam proces wytwarzania mieczy ró?ni? si? niekiedy do?? znacznie w zale?no?ci od szko?y i okresu historycznego. Poszczególne rodziny mieczników pilnie strzeg?y swoich tajemnic. wypracowanych przez ca?e pokolenia i przekazywanych z ojca na syna. Tym niemniej mo?liwe jest opisanie procesu wytwarzania mieczy przynajmniej w ogólnym zarysie. Na sukces mieczników japo?skich wp?yn??y niew?tpliwie nast?puj?ce czynniki: a) stal Watetsu o niespotykanej strukturze molekularnej. b) zastosowanie damatsu skuwanego. c) niezwyk?a staranno?? wykonywania poszczególnych procesów technologicznych, d) konstrukcja g?owni miecza. e) wrodzone d??enie do doskona?o?ci. Pocz?tkowo miecznicy sami wytapiali ?elazo z rudy darniowej i piasków ?elazistych. W XV w. niektórzy z nich zacz?li u?ywa? stali wytwarzanej przez wyspecjalizowane warsztaty. W drugiej po?owie XVI w. zacz?to stosowa? stal importowan? w du?ej mierze z Europy. Spowodowane to by?o wyczerpaniem si? rodzimych pok?adów rudy darniowej. Zastosowanie tej "obcej" stali by?o powodem pogorszenia si? jako?ci mieczy. Ale powró?my do stali Watetsu. Wytapiano j? w do?? prymitywnych plecach, d?ugo utrzymuj?c w stanie ciek?ym. Dzi?ki czemu oczyszczano j? z ró?nych pierwiastków, takich jak siarka czy fosfor. Otrzymany w ten sposób metal zlewano nast?pnie w formy i przekuwano wielokrotnie. Efektem tej pracy by?o niemal czyste ?elazo o bardzo ma?ej zawarto?ci w?gla (0,1-0,2%). Metal taki pozostaje ci?gliwy i mi?kki nawet po zahartowaniu, co, jak dalej zobaczymy, stanowi wa?ny element w produkcji mieczy. Ca?y wytop okre?lono na porcje oko?o 11 kilogramowe. Tyle materia?u potrzeba do wykucia g?owni o wadze ok. l kg. Ka?d? porcj? metalu dzielono z kolei na dwie cz??ci i wykuwano z nich p?yty. Jedn? z nich naw?glano starannie na wskro?, uzyskuj?c stal o zawarto?ci 1,4% w?gla. Po zahartowaniu jej otrzymywa?o si? bardzo tward?, a jednocze?nie bardzo kruch? stal. Rozbijano nast?pnie t? tward? p?yt? na drobne kawa?ki. Nast?powa?a teraz ich staranna selekcja. W miejscach p?kni?? wida? by?o grubo?? ziarna. Wybrane starannie kawa?ki uk?ada?o si? na mi?kkiej p?ycie. Pakiet ten owija?o si? papierem i ok?ada?o glin?. Ca?o?? w?drowa?a teraz do paleniska i po nagrzaniu jej by?a zgrzewana poprzez intensywne skuwanie. Otrzymana w ten sposób p?yta by?a z jednej strony mi?kka, a z drugiej twarda. Teraz mo?na by?o przyst?pi? do operacji uzyskania damastu skuwanego. P?yt? kolejno dzielono na dwie po?owy, zgrzewano i rozkuwano do poprzednich rozmiarów. Powtarzaj?c t? operacj? np. 20 razy uzyskiwa?o si? p?yt? sk?adaj?c? si? z milionów mikronowej grubo?ci warstewek na przemian mi?kkiego ?elaza i twardej stali. W czasie opisanego wy?ej procesu mo?na by?o przeci?te po?owy p?yty uk?ada? w ró?ny sposób, co w efekcie dawa?o na wypolerowanej g?owni ró?nego kszta?tu "s?oje". Efekt ten jest jedn? z pi?kniejszych cech mieczy japo?skich. Z tak przygotowanego materia?u mo?na by?o ju? wyku? g?ownie. Najcz??ciej tak by?y robione g?ownie sztyletowe.
Miecz potrzebowa? bardziej skomplikowanych konstrukcji. Jest ich kilka. Jeden z prostszych sposobów polega? na owini?ciu damastem mi?kkiego ?elaznego rdzenia. Wprowadzenie w?a?nie tego mi?kkiego rdzenia zadecydowa?o o sukcesie mistrzów japo?skich. Dzi?ki niemu w?a?nie nie trac?c nic ze swej twardo?ci by?y jednocze?nie nie?amliwe. Odkrycie to przypisywane jest Amakuniemu, pierwszemu ze znanych nam z nazwiska mieczników japo?skich. Istniej? bardziej wyrafinowane sposoby konstruowania g?owni mieczowych. Wymaga?y one wr?cz niebywa?ego kunsztu. Porcje, przeznaczone na poszczególne cz??ci g?owni, ??czono w ró?nych proporcjach ?elaza i stali. Ka?d? z nich przecinano i zgrzewano niejednakow? ilo?? razy np. 5-6 razy dla rdzenia, 10 razy dla ?rednio twardego trzonu i 15-20 razy dla twardego ostrza. Miecze sk?adaj?ce si? niekiedy z kilku ró?nych gatunkowo stali s? wr?cz szczytem r?kodzielnictwa w skali ?wiatowej. Wykut?, i to bardzo precyzyjnie, g?owni? ok?adano glin?. Nast?pnie ostro ?ci?tym bambusem ods?aniano samo ostrze. Teraz nast?powa? najistotniejszy i najniebezpieczniejszy moment dla miecznika i jego dzie?a - hartowanie. W zaciemnionej do tej operacji ku?ni móg? si? znale?? obok mistrza jedynie jego nast?pca. Sposób hartowania maj?cy kapitalne znaczenie dla jako?ci miecza by? najbardziej strze?on? tajemnic?. By? to zarazem fina? ci??kiej i d?ugiej (oko?o 60 dni) pracy.

Patrz poni?ej rysunek cz??ci miecza samurajskiego

images45.fotosik.pl/89/0390003cf498048emed.jpg

Cz??ci miecza samurajskiego:

Katana:
1. Kissaki
2. Yakiba
3. Hamon
4. Shonogo
5. Mune
6. Kesso
7. Mekugi-ana
8. Kojiri
9. Saya
10. Sageo
11. Kurikata
12. Koi-guchi
13. Kashira
14. Habaki
15. Seppa
16. Tsuba
17. Fuchi
18. Mekugi
19. Menuki
Tachi:
20. Ishi-zuki
21. Seme
22. Ni-no-ashi
23. Ichi-no-ashi
24. Shitogi-tsuba
25. Tsuko-ai
26. Musubi-gane
27. Kabuto-gane


Zobacz co już oglądnąłem: http://myanimelis...t/killua23

Moja stronka: http://www.lzspog...

Moje Forum:
http://www.ninjan...


myanimelist.net/signature/killua23.png



Sharingan The Copy NInja Hatake Kakashi - Chidori, Mangekyou Sharingan Tysiąc lat bólu, Htsugaya Toshirou - Lodowy Bankai Killua - Mordercze Skłonności Rodziny Zaldecków, Moc Geass
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: MIecz Samurajski Historia i Wytwarzanie
Y0 ALL
Użytkownik

Dodane dnia 25-07-2009 23:10
Widac ?e si? napracowa?e?!!! Jak by tu by?y oceny to by? dosta? 6+!


Jak chcesz popisac to pisz na GG
6763665 Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: MIecz Samurajski Historia i Wytwarzanie
jaro
Użytkownik

Dodane dnia 31-07-2011 23:52
Super artyku?, bardzo mi si? spodoba?. Ch?tnie przeczytam jeszcze jakie? inne, wi?c pisz
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: MIecz Samurajski Historia i Wytwarzanie
^Migum
Administrator

Dodane dnia 18-01-2013 00:04
Dosy? przypomina mi to wytwarzane szable z "stali" damasce?skiej tam te? robiono warstwowo ostrze poprzez przek?adanie i przek?uwanie stali chocia? z powodu na inny styl walki odmienna by?a konstrukcja samej klingi.


http://myanimelist.net/profile/mightytomcios <- Mój mal.
7874989 www.spwc.pl Wyślij Prywatną Wiadomość
Skocz do Forum:
©Jinja-Temple 2008-2014 - Kopiowanie treści, materiałów bądź innych elementów zamieszonych na stronie bez zgody ich autora jest zabronione!

Polityka Prywatności